دارد . حيف كه همهء ما و من جمله فرهنگ ما سروكار با قرآن ندارد ، اگر روشنايى دل مىخواهيد ، اگر علم مىخواهيد ، اگر راستى تسخير علم ملكوت و حتى حفظ دنيا و آخرت مىخواهيد ، با قرآن سروكار داشته باشيد . حضرت امام سجاد ( ع ) مىفرمود : اگر همهء دنيا بميرد اما من با قرآن باشم ، هيچ باك ندارم ؛ يعنى از هيچ كس وحشت ندارم اگر با قرآن باشم . اين آيهء شريفه توصيف قرآن را چنين مىكند : « قال الذي عنده علم من الكتاب » ، آنهايى كه ادبيات خوانده‌اند و در مجلس ما هستند مىدانند « علم » نكره آورده شده و دلالت بر قلت دارد ، تنوينش هم تنوين تنكير بوده و دلالت بر قلت دارد و معنايش چنين مىشود : آن كس ( يعنى آصف بن برخيا ) كه بسيار كم از علم قرآن داشت ، توانست اين كار را بكند . حضرت امام صادق ( ع ) مىفرمايد : علم آصف بن برخيا در مقابل قرآن و در مقابل علم ما قطره در مقابل دريا بوده است . بنابر روايت امام صادق ( ع ) و بنابر خود قرآن ، قطره‌اى از علم قرآن داشته و توانسته به يك چشم به هم زدن تخت بلقيس را از يمن به شام بياورد ؛ اين علم است . لذا گفتم كه خيال نكنيد جابر جعفى از خرافات تاريخ است ، نه ، ريشهء قرآنى دارد ؛ اگر انسان سوار براق شد ، چنانچه پيغمبر ( ص ) سوار براق شد و رفت آنجا كه جبرئيل گفت : « لو دنوت أنمله لأحترقت » ، يعنى تو ديگر برو جاى من نيست ،